Doktor- Hasta İlişkisi Çok Önemli !

Bu arada,anjiyodan önce lokal anestezi ile tümörden parça alınmıştı.Fakat parça yetersiz bulundu ve genel anestezi ile parça alınmasına karar verildi.İlk ameliyatımı olacaktım.Komplike bir operasyon değildi ama ilk kez başıma gelen bir olaydı.Büyük bir korku ile ilk genel anestezimi aldım ve operasyonu geçirdim.Pataloji ve Anjiyo sonucunu alıp Serdar Bey'in yanına gittik. Yine beni odaya almayacaklar ve konuşulanları duymayacağım içi gergindim. Fakat Serdar Bey  ''- Erdinç de içeri gelsin konuşalım'' dedi. Gittiğim hiçbir doktor bunu yapmamıştı. Doktorum beni karşısına oturttu ve anlatmaya başladı. '' - Bak Erdinç, sol bacak femur kemiğin de oldukça büyük bir tümör var. Bu tümörün bacağından çıkartılması lazım.Tümör femur kemiğini yemiş durumda.O nedenle femur kemiğini de çıkartıp yerine protez kemik takacağız.Bu protez kemik izmir'den getirtilecek.Bundan sonra ki hayatın da kısıtlama olacak.Aktif spor yapamazsın,koşamazsın,kilometrelerce yol yürümemelisin,çok ağır taşımamalısın,protez kemiği yıpratacak,deformasyona uğratacak hareketlerde bulunmamalısın.Unutma ki bu Allah yapısı değil kul yapısı olacak.Şuan çok büyük bir şansımız var.Ana damarın tümöre yapışık değil.Şayet yapışmış olsaydı bacağını kesmek zorunda kalacaktık.Tümörü damardan sıyırarak dikkatli bir şekilde çıkaracağım.Osteosarkom kolay bir hastalık değildir! Sen de bizde zor aşamalardan geçeceğiz.Bunları bilmeli ve hazırlıklı olmasın.Ameliyat sonrasında belli bir zaman sonra ayağa kalkacaksın,yürüyebileceksin.'' haliyle çok şaşkın ve aptalca bir ifade oluştu yüzümde. Başıma gelecekler anlatılmıştı bana. Sanki 15 yaşında değil koca bir adamdım. Sorduğum her soruya cevabımı almıştım. '' - Peki Serdar Bey ne zaman ameliyat olacağım ? - İzmir den protez kemiğin hazırlansın sana haber vereceğiz önceden ve sende ruhen kendini hazırlayabileceksin '' Hastaneden ayrıldık,tabi ben salya sümük. Herşeyi öğrenmiş olmak güzeldi ama yaşayacaklarımı düşündükçe göz yaşlarıma hakim olamıyordum.Çünkü çok ama çok korkuyordum! Nasıl ağrılarla karşılaşacaktım? Ne zaman ayağa kalkabilecektim ? Çok canım yanacak mıydı ? Nasıl yürüyebilecektim ? Bunları düşündükçe ağlıyordum tabi ki. Bekleyecektik.Başka çare yoktu.Bekledikçe de bu sorular çoğalacak gerginlik son safhada olacaktı.Yapılacak birşey yok...